De eerste optie om de Monte Cinto te beklimmen is via het noorden, vanaf Asco. Meer specifiek vanaf het skistation Haut-Asco. Erheen gaan is heel eenvoudig: het ligt aan het zuidwestelijke uiteinde van de D147-weg, die door de vallei slingert en langs zwemplekken en de camping van Monte-Cinto voert.
Je begint aan het traject van de legendarische GR® 20. Legendarisch vanwege de moeilijkheidsgraad: met zijn 160 km en 11.000 meter positief hoogteverschil wordt het beschouwd als een van de zwaarste GR-routes van Frankrijk. Geen zorgen, je gaat vandaag "slechts" 1300 meter klimmen, dat klinkt bijna geruststellend, toch? Alle gekheid op een stokje: deze veeleisende wandeling vereist een zekere behendigheid in de bergen en een goede fysieke conditie.
Het eerste deel is een goede opwarmer, met een geleidelijke klim tussen de lariciodennen, terwijl je de loop van de Tighiettu-beek volgt. Het wordt pas echt pittig vanaf de Tighiettu-voetgangersbrug. De vegetatie wordt schaarser, de omgeving wordt steeds rotsachtiger, met enkele stukken met kabels om je te helpen.

Het begint flink te stijgen, en niet in de meest gastvrije omgeving: overal om je heen worden puinhellingen de norm. Na een vlakker stuk aan de voet van de Capu Borba (2305 m) en Bocca Borba (2207 m), kom je aan bij het kleine meer van Argento, of Argentu (2607 m). Het pad maakt dan een bocht naar het zuidwesten, via rotsachtige terrassen, tot aan de pointe des Éboulis (2607 m).
Alles om je heen is steen, de zon brandt, maar je moet door! En dan begin je aan het meest ingewikkelde deel. Vanwege de oriëntatie: zoek naar de witte en rode markeringen, dit zijn de enige aanwijzingen op het pad dat eerst daalt voordat het weer stijgt. Maar het is ook moeilijk vanwege het terrein, waar je op sommige momenten je handen nodig hebt om vooruit te komen op een verticaler parcours met schoorstenen en rotsblokken.
En eindelijk, na zoveel inspanning, is daar de beloning: de top van de Monte Cinto en zijn 360°-uitzicht. Heb je de hele dag met je hoofd in de stenen gezeten en was je bijna vergeten dat Corsica een eiland is? Van de golf van Porto tot de golf van Calvi, via de kust van Aleria, het blauw van de Tyrreense Zee en de Middellandse Zee omringt je. Dichterbij, in het zuiden, zie je het meer van Calacuccia, nabij de route van de zuidkant (zie hieronder). En wat te zeggen van de reliëfs: tussen de Punta Minuta (2556 m), de Monte Padro (2389 m) en vooral de prachtige Paglia Orba (2525 m), weet je niet waar je moet kijken.
Maar verlies jezelf niet te veel in je gedachten: de afdaling, via dezelfde route vol uitdagende puinhellingen, zal veel inspanning en vooral concentratie van je vragen.